تاریخچه

تاریخچه

 جزیره آبادان در طول دو هزار سال گذشته، همواره آباد و متمدن بوده است و در هر دوره ای از تاریخ باستانی ایران نامی به خود گرفته است در دوره اساطیری و افسانه ای به نام «میسان» بوده، در دوره عیلامی – هخامنشی این جزیره به نام های «مسنه» و «خاراکس» خوانده می شد. از عصر اشکانی تا زمان اردشیر بابکان ساسانی این شهر به نام های «آنتیوح»، «آلکساندر»، «تیگرماه»، «اسکندریه»، «انطاکیه»، «هارک»، «خاراک» و «اسپاسینو» نامیده می شد، که این منطقه را به صورت مرکز استراتیژیک نظامی و اقتصادی و بازرگانی دریایی شمال خلیج فارس در آورده و با ضرب سکه های مخصوص بیش از سیصد سال بر منطقه آبادان، خرمشهر و حوالی بصره و کویت حکمرانی نمودند.

اردشیر با قتل «بندو» آخرین پادشاه دولت مستقل آبادان، نام آن را نیز تغییر داد و در دوره ساسانی به آن«استاذآباد اردشیر» یا «کرخ میسان» می گفتند و پایگاه تجاری بازرگانان چینی و هندی، عرب و روم بوده است. آبادان در دوره اسلامی «عبادان» نامیده می شد و در روایت های محلی و مذهبی «جزیره الخضر» نیز نام داشته است.

نام «عبادان» مأخوذ از «عباد» (پرهیزکار) است، نام باستانی «اوپاتان» که ب معنای مرزداران دریایی است نیز گفته اند؛ «اوپاتان» (او= آب و پاتان از مصدر پاییدن). «بطلمیوس» معروف به پدر جغرافیا، در سده 2 میلادی و «مارسیان» جغرفیدان سده 4 میلادی به ترتیب نام های «آیفانا» و «آیفادانا» را برای آبادان بکار برده اند. احمد مقدسی در باب جغرافیای انسانی «عبادان» می گوید: (عبادانی ها شیعیانی متعصب و موحد و مقید بوده اند).

مردم عبادان با روحیه مهمان نوازی و قناعت خویش، شیرین زبان و فهیم و فرهنگ دوست بوده اند، تندروی هایی نیز در مذهب و عقاید داشته اند. پیامبر اکرم (ص) فرموده است: هر کسی از شما عبادان را دید، در آن رباط بندد، زیرا که این شهر مشتی گل از بیت المقدس است، توفان نوح آن را بدانجا انداخته، روز قیامت به جایش باز خواهد گشت. (احسن التقاسیم فی معرفه الاقلیم، ج 1 ص 163) .

امیر المؤمنین علی (ع) فرموده است: چهار شهر از دنیا از بهشت هستند: اسکندریه، عسقلان، عبادان و قزوین (تاریخ گزیده ص 771)
 





کلیه حقوق این سایت متعلق به شهرداری آبادان می باشد. |هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع پیگرد قانونی دارد | پشتیبانی : سازمان فناوری اطلاعات شهرداری آبادان